Superwizja, podobnie jak psychoterapia stwarza możliwość „leczenia poprzez spotkanie” będącego w interesie zarówno superwizanta jak i jego klienta. Procesy te są do siebie podobne na każdym poziomie. Superwizor modelujący dobry kontakt podczas superwizji dostarcza wzorca relacji psychoterapeutycznej. To co się wydarza w sytuacji superwizji jest lustrem dla kontaktu między terapeutą a klientem. Relacja superwizyjna jest wyjątkowa pod tym względem, że dwoje ludzi spędza czas na zastanawianiu się nad dobrostanem osoby trzeciej, której superwizor zwykle nigdy osobiście nie spotyka. Superwizja polega między innymi na omówieniu strategii terapii, diagnozy, interwencji, reakcji przeniesieniowych i przeciwprzeniesieniowych. Stopniowo, w miarę upływu czasu, superwizanci zdają sobie sprawę, że chodzi raczej o badanie wraz z superwizorem ogólnych zasad warsztatu terapii i zastanawianiu się nad tym, jak je zastosować wobec danej osoby, niż o ustalenie reguł tego, co dobre i złe. Superwizant uczy się odróżniać sytuacje, w których „spotyka” drugiego człowieka, od tych, kiedy bardziej lub mniej subtelnie się z nim „mija”.

 

W Śląskim Centrum Psychosomatyki prowadzona jest:

Superwizja indywidualna
Superwizja grupowa